Wat heb je aan een kaartarchief in een speciale, klimaatgecontroleerde ruimte als je niet precies weet wat erin zit? Met die vraag begon een paar jaar geleden het kaartarchief project van de Geografische Dienst van de defentie. Het doel: de kaarten die de dienst al jarenlang bewaart, inventariseren én meteen digitaliseren.
Daar komt meer bij kijken dan alleen kaarten inscannen. De scans worden opgeslagen op een server en de begrenzing van elke kaart wordt vastgelegd in een digitale kaartlaag. Zo kun je opzoeken welke kaarten er van een bepaald gebied beschikbaar zijn. In de bijbehorende attributentabel staan gegevens zoals de kaartbladserie, de editie en het jaartal. Na ongeveer een jaar en meer dan 20.000 kaarten bleek dat de bestanden op de server en de gegevens in de kaartlaag niet meer helemaal overeenkwamen. Het project werd door verschillende medewerkers naast hun andere werkzaamheden uitgevoerd en had niet altijd de hoogste prioriteit. Soms werd de kaartlaag bijgewerkt, maar de server niet, of andersom.
Daar kwam ik als stagiair in beeld. Mijn opdracht was om die verschillen inzichtelijk te maken. Maar hoe controleer je meer dan 20.000 kaarten? Handmatig kost dat veel tijd, en een eenmalige controle voorkomt niet dat er later opnieuw verschillen ontstaan. Daarom bouwde ik een controle die automatisch herhaald kan worden. De vaste naamgeving van de kaartbestanden vormde daarvoor de basis. Met een Python-script haalde ik gegevens uit de attributentabel en combineerde die tot unieke sleutels. Daarmee kon ik controleren of bij iedere registratie in de kaartlaag ook een bestand op de server stond, en welke bestanden op de server nog geen bijbehorende registratie hadden.
Het script leverde drie tabellen op: een overzicht van registraties waarvoor geen bestand werd gevonden, een overzicht van bestanden die niet geopend konden worden en een tota overzicht van de koppelingen en verschillen. Op basis van dat laatste overzicht bouwde ik een dashboard. Daarmee kunnen medewerkers snel zien hoeveel kaarten gekoppeld zijn en waar nog iets uitgezocht moet worden. Tot slot automatiseerde ik het script met de Windows Taakplanner. De controle draait nu iedere nacht op de server van de provincie. Zo blijft het overzicht actueel en kunnen nieuwe verschillen snel worden gesignaleerd.
"Minstens zo belangrijk is het team. Voel je je vooral ‘de stagiair’,
of draai je echt mee als collega?"
Deze opdracht daagde me uit en heeft me veel geleerd. Ik kon mijn technische kennis ontwikkelen én iets maken dat daadwerkelijk gebruikt wordt. Dat is voor mij een belangrijk onderdeel van een goede stage: werken aan een serieuze opdracht die ook na mijn vertrek waarde houdt. Minstens zo belangrijk is het team. Voel je je vooral ‘de stagiair’, of draai je echt mee als collega? Bij de defentie kreeg ik de ruimte om zelfstandig te werken, terwijl collega’s ook tijd vrijmaakten om mee te denken en me te helpen. Juist die combinatie van een uitdagende opdracht en prettige samenwerking maakte mijn stage een waardevolle ervaring.
Reactie plaatsen
Reacties